![[personal profile]](https://www.dreamwidth.org/img/silk/identity/user.png){kind=small}
wereldse zaken
Oct. 22nd, 2025 12:25 pmBemoei je niet met mij in 't aardse rijk,
Laat mij in vrede en in vrijheid leven.
Als ik met mijn ethiek de hel bereik
Dan is me jullie hemel om het even.
( Alternatieve versie: )
Laat mij in vrede en in vrijheid leven.
Als ik met mijn ethiek de hel bereik
Dan is me jullie hemel om het even.
( Alternatieve versie: )
office cleaning observations
Dec. 9th, 2024 10:52 pm1.
This part of the city was not made for people. It is the output of a terrain generator with a limited set of assets – asphalt, cars, parking space, box-shaped office, box-shaped garage, chain-link fence, more cars – and set to randomise. There are no humans.
2.
Heaters blaze all night. The radio sings to no one, briefly, between the advertising. Spotless unused desks must be cleaned twice a week.
3.
Two brand-new copies of an environmentalist memoir in an oil company’s bin. They don’t do paper recycling here. You can’t make this shit up.
4.
Anything found in a bin is fair salvage. A stapler. Intact plates. Half a dozen reusable water bottles with the name Edwin printed on them. A clipboard. Books with an unprofitable message.
5.
The cleaning supply closet is the perfect dump for anything that needs storing. Cleaning equipment, supplied by the cleaning company and miscellaneous other. A hoard of face masks left over from the earlier years of the pandemic. A supernumerary office chair. A bucket of fresh flowers. A secret stash of snacks where the other office people won’t think to look.
6.
A list of birthdays taped to a monitor. A few balloons migrate from desk to desk, slightly more shriveled each time. Bunting suspended from the suspended ceiling gently rains glitter into the cracks of the keyboards below.
7.
A small office generates an astounding volume of rubbish. Cardboard boxes. Paper towels. Paper and plastic cups. Food wrappers. Takeout bags and containers. Half-eaten food. Unidentifiable plastic. Imagine how much more trash all the office people throw away at home.
8.
Spotlights illuminate featureless concrete and polymer walls. Logos sear their brands onto the night. They offer no hint as to the product or service provided by the businesses behind them. No one is around to see them. The night sky is yellow.
This part of the city was not made for people. It is the output of a terrain generator with a limited set of assets – asphalt, cars, parking space, box-shaped office, box-shaped garage, chain-link fence, more cars – and set to randomise. There are no humans.
2.
Heaters blaze all night. The radio sings to no one, briefly, between the advertising. Spotless unused desks must be cleaned twice a week.
3.
Two brand-new copies of an environmentalist memoir in an oil company’s bin. They don’t do paper recycling here. You can’t make this shit up.
4.
Anything found in a bin is fair salvage. A stapler. Intact plates. Half a dozen reusable water bottles with the name Edwin printed on them. A clipboard. Books with an unprofitable message.
5.
The cleaning supply closet is the perfect dump for anything that needs storing. Cleaning equipment, supplied by the cleaning company and miscellaneous other. A hoard of face masks left over from the earlier years of the pandemic. A supernumerary office chair. A bucket of fresh flowers. A secret stash of snacks where the other office people won’t think to look.
6.
A list of birthdays taped to a monitor. A few balloons migrate from desk to desk, slightly more shriveled each time. Bunting suspended from the suspended ceiling gently rains glitter into the cracks of the keyboards below.
7.
A small office generates an astounding volume of rubbish. Cardboard boxes. Paper towels. Paper and plastic cups. Food wrappers. Takeout bags and containers. Half-eaten food. Unidentifiable plastic. Imagine how much more trash all the office people throw away at home.
8.
Spotlights illuminate featureless concrete and polymer walls. Logos sear their brands onto the night. They offer no hint as to the product or service provided by the businesses behind them. No one is around to see them. The night sky is yellow.
After the last person who spoke Ngeswte, there was the last person who wrote it.
You didn't learn to write Ngeswte from your grandmother, who never wrote it herself (but, as you would later discover, neither did anyone else). You started when you were small, recording the mysterious words of the songs your grandmother sang to you, in the letters you learned at school. They were the letters of the country your parents and grandmother had fled to, not those of the country in which the lands of the Ngeswte people lie.
When your grandmother died, you wanted to record as much Ngeswte as you remembered. The everyday letters of school no longer seemed right. Too ordinary, too thin, too hollow. You wanted to record your grandmother, who she was, the feeling of the songs.
So you created new letters. And when those turned out too ornate to be practical, you invented new ones again. And when those seemed too blocky, new ones again. And so on.
When you were fifteen, you had a satisfying set of characters, enough to write the half-remembered Ngeswte words, and some more letters for good measure.
You never spoke it, of course, and these extra letters reflected your language; the language of the country where your parents raised you. These were letters you couldn’t imagine doing without.
You didn’t know enough Ngeswte to write more than those few words.
But you liked the look of your own writing system, the new Ngeswte script, so you used it for your own language too. Secret messages to yourself.
This was enough to content you for some time.
Eventually you wanted to choose a new name, a gender-neutral one. You tried looking into traditional Ngeswte names, to see how they were gendered, if there were ungendered Ngeswte names.
In the process, you learned that Ngeswte had never been written, so you were the first to write it, you created the first Ngeswte script.
There was that linguist who studied minoritised languages of the region and recorded some samples. But that’s transcription, it doesn’t really count as writing.
You didn't know any of the linguist's sample words, but you wrote all of them in your script anyway. Ngeswte words in Ngeswte script. All the grammar examples, even the numbers 1-10 got calligraphed.
Your research yielded nothing on Ngeswte names.
The Ngeswte left few words behind for you to record. They left you no name.
Every extant piece of Ngeswte writing is unsigned. No more recent writings are known. The future of the Ngeswte script is uncertain.
You didn't learn to write Ngeswte from your grandmother, who never wrote it herself (but, as you would later discover, neither did anyone else). You started when you were small, recording the mysterious words of the songs your grandmother sang to you, in the letters you learned at school. They were the letters of the country your parents and grandmother had fled to, not those of the country in which the lands of the Ngeswte people lie.
When your grandmother died, you wanted to record as much Ngeswte as you remembered. The everyday letters of school no longer seemed right. Too ordinary, too thin, too hollow. You wanted to record your grandmother, who she was, the feeling of the songs.
So you created new letters. And when those turned out too ornate to be practical, you invented new ones again. And when those seemed too blocky, new ones again. And so on.
When you were fifteen, you had a satisfying set of characters, enough to write the half-remembered Ngeswte words, and some more letters for good measure.
You never spoke it, of course, and these extra letters reflected your language; the language of the country where your parents raised you. These were letters you couldn’t imagine doing without.
You didn’t know enough Ngeswte to write more than those few words.
But you liked the look of your own writing system, the new Ngeswte script, so you used it for your own language too. Secret messages to yourself.
This was enough to content you for some time.
Eventually you wanted to choose a new name, a gender-neutral one. You tried looking into traditional Ngeswte names, to see how they were gendered, if there were ungendered Ngeswte names.
In the process, you learned that Ngeswte had never been written, so you were the first to write it, you created the first Ngeswte script.
There was that linguist who studied minoritised languages of the region and recorded some samples. But that’s transcription, it doesn’t really count as writing.
You didn't know any of the linguist's sample words, but you wrote all of them in your script anyway. Ngeswte words in Ngeswte script. All the grammar examples, even the numbers 1-10 got calligraphed.
Your research yielded nothing on Ngeswte names.
The Ngeswte left few words behind for you to record. They left you no name.
Every extant piece of Ngeswte writing is unsigned. No more recent writings are known. The future of the Ngeswte script is uncertain.
stadsgedicht
Sep. 25th, 2024 05:32 pmhet lijkt een afstervend koraalrif
leegstand met alleen hier en daar een levend plekje
pleinen met kunstmatige rotsen
geplaatst zodat voorbijdrijvende wezens
aangevoerd door de stroming van een druk station
zich onderweg neer kunnen laten
en als op de synthetische rifstructuren
de populatiedichtheid een drempelwaarde bereikt
misschien wortel schieten
en nieuwe netwerken vormen in de leegtes
de fietspaden zijn verstrengeld geraakt in autokruispunten
levensaders half dichtgeknepen door autowegen
De eerste meerverdiepings parkeergarage van de stad!
Altijd parkeerplek!
is het kantelpunt al bereikt,
zit de stad in een catastrofale cascade?
maar wie goed zoekt vindt ook
een indicatorsoort van een gezonde stad:
een boekhandel, nieuw gevestigd
en tussen het grijs van auto-asfalt
en het donker van hele winkelstraten te huur
een beetje bloei in blauw en roze en paars
leegstand met alleen hier en daar een levend plekje
pleinen met kunstmatige rotsen
geplaatst zodat voorbijdrijvende wezens
aangevoerd door de stroming van een druk station
zich onderweg neer kunnen laten
en als op de synthetische rifstructuren
de populatiedichtheid een drempelwaarde bereikt
misschien wortel schieten
en nieuwe netwerken vormen in de leegtes
de fietspaden zijn verstrengeld geraakt in autokruispunten
levensaders half dichtgeknepen door autowegen
De eerste meerverdiepings parkeergarage van de stad!
Altijd parkeerplek!
is het kantelpunt al bereikt,
zit de stad in een catastrofale cascade?
maar wie goed zoekt vindt ook
een indicatorsoort van een gezonde stad:
een boekhandel, nieuw gevestigd
en tussen het grijs van auto-asfalt
en het donker van hele winkelstraten te huur
een beetje bloei in blauw en roze en paars
Seuraa maailmanlopussa
Jul. 28th, 2024 01:25 ammaailmanloppu.
tapasimme keskellä myrskyjä
päätimme pysyä yhdessä
istumme bussipysäkillä käsi kädessä
ja katsomme tulvaa
emme odota linja-autoa
vaan veden nousua
uusi ystävä juuri ennen kaiken loppua
tapasimmeko liian myöhään
vai juuri ajoissa avuksi
voiko maailmanloppu ollakaan näin kaunis?
tapasimme keskellä myrskyjä
päätimme pysyä yhdessä
istumme bussipysäkillä käsi kädessä
ja katsomme tulvaa
emme odota linja-autoa
vaan veden nousua
uusi ystävä juuri ennen kaiken loppua
tapasimmeko liian myöhään
vai juuri ajoissa avuksi
voiko maailmanloppu ollakaan näin kaunis?
Het probleem met plastic
Jul. 24th, 2024 10:34 pmDe ijsthee is verpakt in een beschuldiging
Die verwijt: dit hier is het probleem!
Het is de atomisatie van de verantwoordelijkheid
Elk mens een los microplasticdeeltje
Niets meer dan een consument.
De flesdoppen zijn nu vastgelegd in milieulegislatie
Het geweten even gestild en weer wat tijd verspild
Terwijl de productie van vaste doppen losloopt.
De ijsthee is verpakt in een beschuldiging
Maar die moet je niet te serieus nemen –
Consumeer! Koop meer!
Die verwijt: dit hier is het probleem!
Het is de atomisatie van de verantwoordelijkheid
Elk mens een los microplasticdeeltje
Niets meer dan een consument.
De flesdoppen zijn nu vastgelegd in milieulegislatie
Het geweten even gestild en weer wat tijd verspild
Terwijl de productie van vaste doppen losloopt.
De ijsthee is verpakt in een beschuldiging
Maar die moet je niet te serieus nemen –
Consumeer! Koop meer!
La Noyade d'Icare
Jul. 15th, 2024 11:20 pmLa déstabilisation climatique
menace de noyer l’île où régnait le roi Minos
qui a emprisonné Dédale avec son fils Icare.
Le roi lui-même s’est sauvé
a abandonné son domaine.
Il a mis le cap sur Londres
où il possède des investissements immobiliers.
En partant, Minos exile son royaume.
Dédale est tenu de rester sur l'île en exil
à fabriquer de nouveaux trésors pour le palais
où le roi ne mettra plus jamais pied
afin d’en augmenter la valeur.
Évidemment personne n'achètera des biens immeubles
sur une île sombrant sous les vagues
mais cela n’a pas d’importance.
La richesse de la résidence abandonnée
renforce la portefeuille immobilière du roi Minos.
Il n’est pas pressé d’évacuer ses sujets :
il ne croit pas au changement climatique
et de toute façon cela coûterait trop cher.
Dédale, lui, voit les augures
présages du catastrophe à venir
catastrophe qui est déjà en cours
le désastre en train de se découler
l’île en passe de couler.
Dédale fabrique des ailes
de plumes et de cire.
Une paire seulement :
il n’a pas pu ramasser assez de plumes
pour un second mécanisme
les oiseaux s’étant faits rares sur l’île.
Les oiseaux migrateurs sont devenus
des oiseaux migrants
des oiseaux émigrés.
Dédale ne peut se sauver
au moins peut-il sauver son fils.
Icare doit chercher refuge sur terre ferme
et un emploi
et envoyer de l’argent à son père
afin que celui-ci puisse se payer le passage
pour le suivre.
Encore faut-il arriver jusque-là.
Le printemps était le plus chaud que Dédale ait vécu
et la chaleur ramollissait la cire.
Icare eût-il essayé de voler
les ailes se seraient aussitôt désintégrées
et il se serait abîmé dans la mer.
Par contre, l’été est froid
mais il pleut sans cesse.
Impossible de voler
les plumes mouillées seraient trop lourdes.
Inutile d’expliquer que les embruns
si Icare frôlait la surface
mouilleraient les plumes
ni d’avertir que le soleil
si Icare s’y approchait trop
fondrait la cire.
Il ne volera pas trop haut.
Mais le soleil et la mer
finiront par noyer Icare quand même.
menace de noyer l’île où régnait le roi Minos
qui a emprisonné Dédale avec son fils Icare.
Le roi lui-même s’est sauvé
a abandonné son domaine.
Il a mis le cap sur Londres
où il possède des investissements immobiliers.
En partant, Minos exile son royaume.
Dédale est tenu de rester sur l'île en exil
à fabriquer de nouveaux trésors pour le palais
où le roi ne mettra plus jamais pied
afin d’en augmenter la valeur.
Évidemment personne n'achètera des biens immeubles
sur une île sombrant sous les vagues
mais cela n’a pas d’importance.
La richesse de la résidence abandonnée
renforce la portefeuille immobilière du roi Minos.
Il n’est pas pressé d’évacuer ses sujets :
il ne croit pas au changement climatique
et de toute façon cela coûterait trop cher.
Dédale, lui, voit les augures
présages du catastrophe à venir
catastrophe qui est déjà en cours
le désastre en train de se découler
l’île en passe de couler.
Dédale fabrique des ailes
de plumes et de cire.
Une paire seulement :
il n’a pas pu ramasser assez de plumes
pour un second mécanisme
les oiseaux s’étant faits rares sur l’île.
Les oiseaux migrateurs sont devenus
des oiseaux migrants
des oiseaux émigrés.
Dédale ne peut se sauver
au moins peut-il sauver son fils.
Icare doit chercher refuge sur terre ferme
et un emploi
et envoyer de l’argent à son père
afin que celui-ci puisse se payer le passage
pour le suivre.
Encore faut-il arriver jusque-là.
Le printemps était le plus chaud que Dédale ait vécu
et la chaleur ramollissait la cire.
Icare eût-il essayé de voler
les ailes se seraient aussitôt désintégrées
et il se serait abîmé dans la mer.
Par contre, l’été est froid
mais il pleut sans cesse.
Impossible de voler
les plumes mouillées seraient trop lourdes.
Inutile d’expliquer que les embruns
si Icare frôlait la surface
mouilleraient les plumes
ni d’avertir que le soleil
si Icare s’y approchait trop
fondrait la cire.
Il ne volera pas trop haut.
Mais le soleil et la mer
finiront par noyer Icare quand même.
gebruiksvoorwerp
Jun. 27th, 2024 10:05 pmhet boek als gebruiksvoorwerp.
het boek dat ik altijd bij me draag.
het boek dat tekenen van gebruik vertoont.
het boek dat waterschade oploopt onderin mijn tas.
het boek waarin ik zinnen onderstreep.
het boek waarin ik aantekeningen maak in de kantlijnen.
het boek waarin ik ezelsoren vouw om de beste gedichten terug te vinden.
het boek dat ik uitleen.
het boek waarin ik anderen uitnodig marginalia te schrijven.
het boek met kanttekeningen in drie handschriften.
het boek dat in waarde toeneemt door de perspectieven van zijn lezers.
het boek als oplage van tienduizenden.
het boek als exemplaar.
het boek dat niet onverkocht wordt versnipperd.
het boek als gebruiksvoorwerp dat zijn doel heeft gediend.
het boek dat een bijzonder afscheid krijgt.
het boek dat ik heb uitgelezen.
het boek dat ik heb gelezen en waarvan ik zeker weet dat ik het niet opnieuw zal lezen.
het boek dat niemand anders wil.
het boek dat zijn doel heeft uitgediend.
het boek waar ik nog een laatste keer wat vermaak uit haal.
het boek als voorwerp dat goed brandt.
het boek als symbool.
het boek als voorwerp dat niet mag branden.
het boek waarvan het branden verkeerd voelt.
het boek dat juist door het taboe spannend is om te verbranden.
het boek.
het boek dat ik altijd bij me draag.
het boek dat tekenen van gebruik vertoont.
het boek dat waterschade oploopt onderin mijn tas.
het boek waarin ik zinnen onderstreep.
het boek waarin ik aantekeningen maak in de kantlijnen.
het boek waarin ik ezelsoren vouw om de beste gedichten terug te vinden.
het boek dat ik uitleen.
het boek waarin ik anderen uitnodig marginalia te schrijven.
het boek met kanttekeningen in drie handschriften.
het boek dat in waarde toeneemt door de perspectieven van zijn lezers.
het boek als oplage van tienduizenden.
het boek als exemplaar.
het boek dat niet onverkocht wordt versnipperd.
het boek als gebruiksvoorwerp dat zijn doel heeft gediend.
het boek dat een bijzonder afscheid krijgt.
het boek dat ik heb uitgelezen.
het boek dat ik heb gelezen en waarvan ik zeker weet dat ik het niet opnieuw zal lezen.
het boek dat niemand anders wil.
het boek dat zijn doel heeft uitgediend.
het boek waar ik nog een laatste keer wat vermaak uit haal.
het boek als voorwerp dat goed brandt.
het boek als symbool.
het boek als voorwerp dat niet mag branden.
het boek waarvan het branden verkeerd voelt.
het boek dat juist door het taboe spannend is om te verbranden.
het boek.
handschrift
Jun. 6th, 2024 12:34 amDe hand pakt het mechanisme op.
De hand drukt op het uiteinde van het mechanisme, dat een paar millimeter naar binnen schuift in de behuizing.
Aan het andere einde van het mechanisme schuift een grafietstaaf uit de behuizing.
De staaf is 0,5 mm dik en steekt nu 2 mm uit het mechanisme.
De hand plaatst het uiteinde van de grafietstaaf op papier.
De staaf wordt over het papier bewogen waarbij een lichte neerwaartse druk wordt uitgeoefend.
Het grafiet schuift 1 mm in een rechte lijn over het papier.
Door de wrijving blijft een spoor van donker koolstof achter op de plantenvezels in het pad van het grafiet.
De staaf wordt korter doordat materiaal ervan op het papier wordt afgegeven.
Het verschil is echter voor het oog vooralsnog niet merkbaar.
Ook de hand die het mechanisme vasthoudt neemt geen verschil waar.
Intussen beweegt de staaf verder.
De lijn gaat verder maar de vector verandert.
De staaf beschrijft een boog van 180° met een radius van 1 mm.
Aan het eind van deze halve cirkel is de vector weer parallel aan het eerste deel van de lijn.
De lijn loopt 1 mm parallel aan het eerste lijnsegment tot de beide rechte lijnsegmenten even lang zijn.
De hand tilt de grafietstaaf van het papier.
De letter is voltooid.
De hand drukt op het uiteinde van het mechanisme, dat een paar millimeter naar binnen schuift in de behuizing.
Aan het andere einde van het mechanisme schuift een grafietstaaf uit de behuizing.
De staaf is 0,5 mm dik en steekt nu 2 mm uit het mechanisme.
De hand plaatst het uiteinde van de grafietstaaf op papier.
De staaf wordt over het papier bewogen waarbij een lichte neerwaartse druk wordt uitgeoefend.
Het grafiet schuift 1 mm in een rechte lijn over het papier.
Door de wrijving blijft een spoor van donker koolstof achter op de plantenvezels in het pad van het grafiet.
De staaf wordt korter doordat materiaal ervan op het papier wordt afgegeven.
Het verschil is echter voor het oog vooralsnog niet merkbaar.
Ook de hand die het mechanisme vasthoudt neemt geen verschil waar.
Intussen beweegt de staaf verder.
De lijn gaat verder maar de vector verandert.
De staaf beschrijft een boog van 180° met een radius van 1 mm.
Aan het eind van deze halve cirkel is de vector weer parallel aan het eerste deel van de lijn.
De lijn loopt 1 mm parallel aan het eerste lijnsegment tot de beide rechte lijnsegmenten even lang zijn.
De hand tilt de grafietstaaf van het papier.
De letter is voltooid.
friendship under dimming stars II
May. 28th, 2024 01:10 amIn the last no-longer-great cities before the end of time,
Their lights indifferent to the old and tired stars,
I know they will remember love stories.
Worn-out spaceships in idle orbit
Still sing great romances to each other in the void.
Once the hottest stars and passions have burned out
I hope they still remember this:
Old friends walking hand in hand along the city streets
And sometimes looking up at the emptying sky.
If letters are still carried by those ships
On the dust-winds between dimming stars
I hope they are exchanged by friends
Keeping each other company as all winds down.
I hope there is friendship until the end.
I hope there is friendship beyond the end.
Their lights indifferent to the old and tired stars,
I know they will remember love stories.
Worn-out spaceships in idle orbit
Still sing great romances to each other in the void.
Once the hottest stars and passions have burned out
I hope they still remember this:
Old friends walking hand in hand along the city streets
And sometimes looking up at the emptying sky.
If letters are still carried by those ships
On the dust-winds between dimming stars
I hope they are exchanged by friends
Keeping each other company as all winds down.
I hope there is friendship until the end.
I hope there is friendship beyond the end.
friendship under dimming stars I
May. 27th, 2024 09:40 pmAbove the last cities before the end of time
No longer great but in comfortable decline
But what I most hope will endure
No longer great but in comfortable decline
Worn-out spaceships with hulls covered in scars
Star-maps and engines long undeployed
Orbiting idle in the dust-winds of the voidStill sing great romances to the old and tired stars
Love stories I know they will rememberBut what I most hope will endure
After hottest stars and passions have burned out
Is friendship of a warm and gentle kind
Old companions leaving time behindI think this is what all the universe is about
Dragon's Garden
May. 22nd, 2024 09:24 amPrecious metal of a magpie’s tail,
Rose thorns sharper than the finest sword,
Jewel brightness of a beetle shell:
My garden is a dragon’s hoard.
( Note about the poem )
Rose thorns sharper than the finest sword,
Jewel brightness of a beetle shell:
My garden is a dragon’s hoard.
( Note about the poem )
I can’t write a poem about hedgehogs.
It would be too easy.
With a small, soft body covered in spikes
that they can roll up into,
hide under their hides, point the points every way,
at the whole world –
They are too easy to turn into cheap metaphors.
I’ve been trying,
poking at the topic for a long time now.
I’ve tried ignoring
the metaphors. But I just can’t get
past the spikes.
It would be too easy.
With a small, soft body covered in spikes
that they can roll up into,
hide under their hides, point the points every way,
at the whole world –
They are too easy to turn into cheap metaphors.
I’ve been trying,
poking at the topic for a long time now.
I’ve tried ignoring
the metaphors. But I just can’t get
past the spikes.
's Avonds in de kou
Feb. 28th, 2024 11:49 pmvoor S.
Vier keer al staan we buiten in de kou
Nog lang te praten, hoewel ik al lang
Weer terug naar huis en snel naar bed gaan zou.
Toch houden we 't gesprek nog aan de gang.
Als ik alleen ben en in twijfel raak,
Gedachten zinloos en in vrije loop –
Als ik met mijn onzekerheden waak,
Geloof ik: dit is ongegronde hoop.
Hoewel niet elk signaal verborgen ligt,
Misschien dat jouw gevoel zich lezen laat:
Een woord, een blik waar ik mijn hoop op richt...
Dus blijven wij nog even aan de praat.
Vier keer al staan we buiten in de kou
Nog lang te praten, hoewel ik al lang
Weer terug naar huis en snel naar bed gaan zou.
Toch houden we 't gesprek nog aan de gang.
Als ik alleen ben en in twijfel raak,
Gedachten zinloos en in vrije loop –
Als ik met mijn onzekerheden waak,
Geloof ik: dit is ongegronde hoop.
Hoewel niet elk signaal verborgen ligt,
Misschien dat jouw gevoel zich lezen laat:
Een woord, een blik waar ik mijn hoop op richt...
Dus blijven wij nog even aan de praat.
schriftelijk apenkooien
Jan. 26th, 2024 03:16 pmVandaag mag je zelf kiezen of je speelt.
We staan nog even netjes op een rij,
Dan worden de instructies uitgedeeld.
We zijn niet streng: de regels, die schrijf jij.
Wie iemand raakt met een vers, wint
en wie zelf geraakt wordt ook
We staan nog even netjes op een rij,
Dan worden de instructies uitgedeeld.
We zijn niet streng: de regels, die schrijf jij.
dus je mag
los
Wie iemand raakt met een vers, wint
en wie zelf geraakt wordt ook
Dan mag je aan de kantlijn →
zitten blijven of je mening schrijven
Ik zie spoken
Jan. 9th, 2024 10:00 pmHet komt wel voor van tijd tot tijd
Dat iemand die ik ken al spoken gaat –
Hun schaduw los een eigen leven leidt,
Als schim verschijnt maar niet het leven laat.
In het voorbijgaan vang ik glimpen op,
Hun silhouet verschijnt plots overal.
Maar telkens als ik om te kijken stop
Verdampt elk teken van de schaduw al.
Ik weet dat het aan mijn verbeelding ligt,
De spoken kwellen mij heus niet bewust:
Mijn geesten roep ik zelf in zicht,
Mijn eigen geest laat jullie niet met rust.
Dat iemand die ik ken al spoken gaat –
Hun schaduw los een eigen leven leidt,
Als schim verschijnt maar niet het leven laat.
In het voorbijgaan vang ik glimpen op,
Hun silhouet verschijnt plots overal.
Maar telkens als ik om te kijken stop
Verdampt elk teken van de schaduw al.
Ik weet dat het aan mijn verbeelding ligt,
De spoken kwellen mij heus niet bewust:
Mijn geesten roep ik zelf in zicht,
Mijn eigen geest laat jullie niet met rust.
