taina

Ik ben voor het eerst straatafval wezen opruimen met een afvalgrijper! Het is zeer bevredigend voor de verzamelinstincten. Ik heb alleen heel erg het gevoel dat ik te kijk sta, en alsof ik iets doe wat niet mag. (Het zou me ook helemaal niets verbazen als je een bekeuring kon krijgen voor het verzamelen van straatafval. Het klinkt als zo'n ding waar je over hoort.)

Ik verbaas me wel ontzettend over de hoeveelheid afval dat overal ligt. Ik wist dat het veel was, maar als je gewoon langsloopt merkt je niet elke peuk of stukje vuurwerkafval dat dezelfde kleur bruin is als de vergaande bladeren. Maar ik deed twee uur over een stukje van nog geen 100 meter aan één kant van de straat, en ik vraag me echt af hoe al dat afval op straat terecht komt. De peuken en het vuurwerkafval snap ik – ik ben het er niet mee eens, maar ik begrijp het verspreidingsmechanisme. Maar alle wegwerpbekertjes en koekjesverpakkingen en snoeppapiertjes, hoe komen die op straat te liggen?

ik vind het heel leuk dat katten bij mensen de handen (h)erkennen als interface. als je je hand aanbiedt ter begroeting komen katten aan je vingers snuffelen en je hand een kopje geven. ze geven in mijn ervaring de prioriteit aan interactie met handen in plaats van altijd hun kop in je gezicht proberen te duwen.

Zet morgen wéér de tijd een uur terug
Zodat ik me wat langer nog kan warmen
Onder de dekens in je zachte armen.
De langste winternacht gaat mij te vlug.

Bemoei je niet met mij in 't aardse rijk,
Laat mij in vrede en in vrijheid leven.
Als ik met mijn ethiek de hel bereik
Dan is me jullie hemel om het even.


( Alternatieve versie: )

een recensie van Met z'n zessen in bed: De toekomst van liefde, van polyamorie tot relatiepillen van Roanne van Voorst

Ik heb tegenwoordig met alle nonfictie dat ik méér had gewild: meer informatie, meer analyse, meer diepgang. Bij Met z'n zessen in bed had ik dat gevoel minder dan gemiddeld, dus dat is positief.

Het boek was grotendeels interessant en ook fijn geschreven, het las heel snel. Het nadeel van zo'n groot thema als "de toekomst van liefde" is dat je niet veel ruimte hebt voor de subthema's. Aan de hand van de hoofdstuktitels verwachtte ik wat meer uitweiding over mensen die celibaat zijn bijvoorbeeld, en ik was verrast dat de 4B-beweging en de incels niet aan bod kwamen. Bij avatars en virtuele realiteit viel er naar mijn mening nog wel meer te zeggen over identiteit(sconstructie).

Het hoofdstuk over sekswerk was wel sterk, en het hoofdstuk over polyamorie was niet slecht (ik heb lage verwachtingen). Van Voorst is monogaam, maar reflecteert op wat ze zelf kan leren van polyamorie en polyamoreuze filosofie, en hoe ze dat kan toepassen op haar eigen relaties.
Ik begrijp dat relatieanarchie moeilijk te definiëren is; er bestaat waarschijnlijk niet een enkele "correcte" definitie. Ik kom wel duidelijk incorrecte definities tegen. Ik ben dan ook niet onder de indruk van "Relatieanarchie: een groepsrelatie die egalitair is, waar dus geen hiërarchie bestaat." Dat is namelijk de definitie van niet-hiërarchische polyamorie.

Ik weet niet waarom mannen als Seneca en Cicero en witte mannen uit de Europese Renaissance worden aangehaald als vriendschap gedefinieerd moet worden.

Het was een redelijk goed boek, tot het laatste hoofdstuk: "Een genderrevolutie en het einde van de hetero's". Dit hoofdstuk was slecht. Van Voorst weet niet genoeg over queerness en gender en heeft duidelijk onvoldoende onderzoek gedaan. In haar streven naar een valse objectiviteit zet ze [mensen die strijden voor hun eigen rechten] op één lijn met [mensen die de rechten van anderen willen inperken] – "beide kanten" hebben namelijk "sterke emoties". Transfobe mythen worden zonder reflectie overgenomen, statistieken van twijfelachtige kwaliteit worden slecht geïnterpreteerd, termen worden verkeerd gebruikt, Butler wordt verkeerd geduid. Bovendien schrijft van Voorst hier nauwelijks wat over liefde en haar toekomst, dus het hoofdstuk draagt ook niets bij aan de onderzoeksvraag.

Het nawoord met conclusie is ook niet sterk. Het voelt alsof van Voorst er hier niet echt zin meer in heeft en weinig te zeggen heeft.

De ijsthee is verpakt in een beschuldiging
Die verwijt: dit hier is het probleem!
Het is de atomisatie van de verantwoordelijkheid
Elk mens een los microplasticdeeltje
Niets meer dan een consument.

De flesdoppen zijn nu vastgelegd in milieulegislatie
Het geweten even gestild en weer wat tijd verspild
Terwijl de productie van vaste doppen losloopt.

De ijsthee is verpakt in een beschuldiging
Maar die moet je niet te serieus nemen –
Consumeer! Koop meer!

De hand pakt het mechanisme op.
De hand drukt op het uiteinde van het mechanisme, dat een paar millimeter naar binnen schuift in de behuizing.
Aan het andere einde van het mechanisme schuift een grafietstaaf uit de behuizing.
De staaf is 0,5 mm dik en steekt nu 2 mm uit het mechanisme.
De hand plaatst het uiteinde van de grafietstaaf op papier.
De staaf wordt over het papier bewogen waarbij een lichte neerwaartse druk wordt uitgeoefend.
Het grafiet schuift 1 mm in een rechte lijn over het papier.
Door de wrijving blijft een spoor van donker koolstof achter op de plantenvezels in het pad van het grafiet.
De staaf wordt korter doordat materiaal ervan op het papier wordt afgegeven.
Het verschil is echter voor het oog vooralsnog niet merkbaar.
Ook de hand die het mechanisme vasthoudt neemt geen verschil waar.
Intussen beweegt de staaf verder.
De lijn gaat verder maar de vector verandert.
De staaf beschrijft een boog van 180° met een radius van 1 mm.
Aan het eind van deze halve cirkel is de vector weer parallel aan het eerste deel van de lijn.
De lijn loopt 1 mm parallel aan het eerste lijnsegment tot de beide rechte lijnsegmenten even lang zijn.
De hand tilt de grafietstaaf van het papier.
De letter is voltooid.

Vandaag mag je zelf kiezen of je speelt.
We staan nog even netjes op een rij,
Dan worden de instructies uitgedeeld.
We zijn niet streng: de regels, die schrijf jij.


Wie iemand raakt met een vers, wint
en wie zelf geraakt wordt ook

ik heb het 98% aan mijn scriptiebegeleider te danken dat ik ooit mijn masterscriptie heb afgerond en gehaald (en de overige 2% aan de scriptiecoordinator die me naar hem toestuurde). hij heeft praktisch mijn onderwerp voor me gekozen omdat ik geparalyseerd was door keuzestress, hij heeft om de week met me afgesproken om me te motiveren om aan het werk te blijven, hij heeft me halverwege het jaar (toen ik eigenlijk al bijna klaar had willen zijn maar ten onder ging aan de stress) bevolen om minstens drie weken lang helemaal niet aan mijn scriptie te denken. volgens mij had hij ook echt wel door dat ik geen fuck uitvoerde tussen onze afspraken in, behalve steeds het weekend voor de afspraak, maar hij heeft er nooit iets direct over gezegd. ik ben hem eeuwig dankbaar voor zijn mateloze geduld en diepe betrokkenheid.

Het komt wel voor van tijd tot tijd
Dat iemand die ik ken al spoken gaat –
Hun schaduw los een eigen leven leidt,
Als schim verschijnt maar niet het leven laat.

In het voorbijgaan vang ik glimpen op,
Hun silhouet verschijnt plots overal.
Maar telkens als ik om te kijken stop
Verdampt elk teken van de schaduw al.

Ik weet dat het aan mijn verbeelding ligt,
De spoken kwellen mij heus niet bewust:
Mijn geesten roep ik zelf in zicht,
Mijn eigen geest laat jullie niet met rust.